کنترل کیفیت نرم افزار

از استاندارد مهندسي نرم‌افزار، شورای عالی انفورماتیک کشور
استاندارد مهندسي نرم افزار- رهنمودي در بهره گيري از مهندسي نرم افزار در راستاي افزايش كيفيت محصولات نرم افزاري


كيفيت نيز بعنوان يكي از مهمترين مفاهيم در مهندسي نرم افزار، نظر بسياري از كارشناسان را بخود جلب نموده و تلاشهاي بسياري را بخود اختصاص داده است. در اين مقوله، همواره دو ديدگاه “كنترل كيفيت محصول نهايي” و “تضمين كيفيت توليد” بعنوان راه كارهاي مستقل، و يا مكمل يكديگر، در نظام كيفيت مطرح بوده اند. نتايج فعاليتهاي مذكور، بصورت مجموعه اي از كتب، استانداردها و رهنمودهاي كلي تحت عناوين تعريف كيفيت، فرايند تضمين كيفيت ، ارزيابي  و كنترل كيفيت، مهندسي كيفيت و … به جامعة كاربران عرضه شده است. در همين راستا و در جهت حفظ همگامي و هماهنگي با پيشرفتهاي جهاني در اين زمينه، استاندارد “مهندسي نرم افزار_استاندارد مهندسي نرم افزار_ فرايند ارزيابي كيفيت محصولات نرم افزاري”، بعنوان يكي از استانداردهاي پايه، از خانوادة استانداردهاي ضروري در زمينه كيفيت، توسط شوراي عالي داده ورزي براي كشور جمهوري اسلامي ايران تهيه و تدوين شده است.

در بسياري از متون فني اينچنين عنوان شده است كه كيفيت  بر مبناي خواسته هاي مشتري تعريف مي شود. اگرچه اين نظريه بطور كلي صحيح است، اما بهمين دليل(كلي بودن)، فاقد ارزش عملياتي و غير قابل اتكاء است، زيرا خواسته ها، خود مبتني و تحت الشعاع پارامترهاي مختلف مانند زمان، مكان، رشد تكنولوژي، توان مالي، ادراك، سليقه،  قدرت پذيرش و ديگر محدوديتهاي موجود در محيط توليد و استفاده هستند، و بنابر اين با تكيه بر اين نگرش، كيفيت  به مقوله اي نسبي، پارامتري، ناهمگون و تقريباً غيرقابل ارزيابي مبدل مي شود. روشن است كه گام اول در حل اين مسأله، تخصيص مقادير مشخص به پارامترهاي فوق، و يا محدود كردن آنها، درحد ضرورت يا امكان مي باشد. بعبارتي ديگر براي بوجود آوردن امكان اظهار نظر دربارة كيفيت يك محصول، لازم است كه يك تعريف كاربردي و غيرپارامتري براي آن ارائه شود كه قابليت استفاده در فرايندهاي توليد،تضمين و ارزيابي كيفيت را دارا باشد.